ΣΧΟΛΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ διαχρονικό τρέξιμο πίσω από τις ανάγκες …
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της
« δημοτ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου».
Είναι πολύ χρήσιμη και διδακτική η αναπόληση στο παρελθόν , στην ιστορία, γιατί έτσι διαπιστώνουμε την διαχρονικότητα στα θέματα της πόλης μας, και θα μπορούσαμε να παίρναμε κάποια μαθήματα, ώστε να … διορθωθούμε, και να διακόψουμε τούτη την μονιμότητα!
Ισως θα ήταν πολύ χρήσιμο ,τώρα που θα ανασυνταχθεί ο κώδικας δήμων και κοινοτήτων, να νομοθετηθεί η υποχρέωση των ( υποψηφίων ) δημοτικών ,και όχι μόνον, αρχόντων, να περνούν από … εξετάσεις τοπικής δημοτικής ιστορίας, ώστε να διασφαλισθεί ,ότι θα γνωρίζουν τα προβλήματα ,την γενεσιουργό αιτία τους, την αδιαφορία ή το ενδιαφέρον αντιμετώπισης των κλπ.
Οι αφορμές για το παρόν σημείωμα μου, είναι δύο. Η πρώτη προκύπτει από την αρχειοθέτηση των πολυετών αρχείων μου, (τούτη την τετραετία της … ηρεμίας μου) , μέσα από τα οποία ξαναζώ τα γεγονότα που αφορούν, και η δεύτερη προέκυψε από το γνωστό « εγκλημα» της επαύξησης κτιριακών χώρων στο 2ο δημοτικό σχολείο, τις αντιδράσεις που ξεσήκωσε , και την επανανάδειξη του γνωστού προβλήματος της έλλειψης σχολικής στέγης στην πόλη μας
Η τοπική εφημερίδα « κρητική επιθ)ση» της 25-5-1983, κατήγγειλε την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου , για μη απαλλοτρίωση οικοπέδων ,που είχαν οριοθετηθεί σαν χώρος της πανεπιστημιούπολης στου Γάλλου, με το απλοικό αιτιολογικό ,πώς … δεν χρειάζονται ! .
Βέβαια ,σήμερα, βλέπουμε και αποδεικνύεται πόσο χρειάζονται , τόσο ώστε δεν μπορούν να διατεθούν 60 στρέμματα για αθλητικές εγκαταστάσεις!
Πάλι ,βέβαια, οι πιέσεις γίνηκαν από την τοπική εφημερίδα και συμπολίτες, απλούς πολίτες.
Στην «κρητική επιθεώρηση» της 4-6-1986 , γράψαμε ένα άρθρο» με τίτλο « γιατί τόση αδράνεια της Νομαρχίας» ,και υπότιτλο « στο θέμα της απογευματινής λειτουργίας των σχολείων Μ.Ε.» που αναφερόταν στον κίνδυνο της απογευματινής λειτουργίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην πόλη μας.
Στο δημοσίευμα μας εκείνο ,αναδεικνύεται όλη η έλλειψη προγραμματισμού στην σχολική στέγη, και η οδυνηρή πραγματικότητα, (που συνεχίσθηκε διαχρονικά, μέχρι και σήμερα!) να τρέχουμε πίσω από τις στεγαστικές ανάγκες, και μάλιστα να τρέχουν οι γονείς και καθηγητές, οι οποίοι πιέζουν την νομαρχία να καλύ ψει τις διαμορφωμένες ανάγκες.
Στην ,τότε εκδιδόμενη, τοπική εφημερίδα « Βήμα» της 1-4-1987, γράψαμε άρθρο σχετικά με το λάθος, που έγινε στο 13ο δημοτικό σχολείο ,το σχολείο του Μασταμπά, στο οποίο αφού υπενθυμίζουμε όμοιες προηγού μενες αναδείξεις του προβλήματος τόσον από την «κρητ επιθ)ση» όσον και από το «Βήμα»,στην συνέχεια ζητούμε να δεί η δημοτική αρχή το λάθος, ( σχολείο χωρίς αυλή !!!),και να το διορθώσει.
Χαρακτηρίζαμε το λάθος «πως …βγάζει μάτια!» ,και ζητούσαμε «την εξασφάλιση της αυριανής χρήσης του σχολικού χώρου από τους μαθητές».
Αναδεικνύαμε ότι από τις τρείς πλευρές δεν θα υπήρχε ,ποτέ, δυνατότητα απόκτησης αυλής (διότι είναι δρόμοι),και ζητούσαμε, στην δυτική ( τέταρτη…) πλευρά «πριν δημιουργηθούν τετελεσμένες καταστάσεις, να γίνει απαλλοτρίωση του χώρου»!
Οι αρμόδιοι δεν έπραξαν τίποτα ,και σήμερα, μετά ,( πάλι!) ,από κινητοποιήσεις και πιέσεις των γονιών και των μαθητών, περπατεί ( όπως περπατεί….) η αγορά του χώρου, που έχει μείνει προσκτήσιμος !
Στην ,τότε εκδιδόμενη, τοπική εφημερίδα «Βήμα¨, της 29-8-1986, σε άρθρο μας με τίτλο «τα σχολικά μας»,αναφερόμαστε στο πρόβλημα της στέγασης του 1ου γυμνασίου , που μετά από πιέσεις ( πάλι!) των γονιών ,και αφού είχε ξεσπιτωθεί χωρίς πρόγραμμα στέγασης, τελικά κατέληξε στον γνωστό χώρο του κτιρίου της ΧΕΝ στον Τίμιο Σταυρό.
Στην ,τότε εκδιδόμενη, τοπική εφημερίδα «Βήμα» της 7-5-1987 , γράφτηκε ,για μια ακόμα φορά, το θέμα της δέσμευσης οικοπέδων ΒΙΟ και Τσουρλάκη για σχολική στέγη. Δυστυχώς μιλούσε ,τότε η δημοτική αρχή για … δέσμευση και όχι για απόκτηση . Και υπήρχαν ,(όπως σε άλλο δημοσίευμα μας στην «κρητ επιθ)ση», πριν λίγες μέρες, είχαμε αναδείξει) , λύσεις ρεαλιστικές και άμεσα υλοποιήσιμες .
Όμως τότε δεν υπήρχε πιεστικό πρόβλημα, για να…πιέσουν οι γονείς, και έτσι οι αρμόδιοι ,απλά…μίλαγαν αφού δεν υπήρχε πίεση, για να πρέπει να πράξουν.
Στην τότε εκδιδόμενη, τοπική εφημερίδα « Βήμα» της 17-2-1987 γράψαμε άρθρο με τίτλο «ο σεισμικός κίνδυνος» ,’όπου θέταμε την σαφέστατη ανάγκη εκπόνησης αντισεισμικής μελέτης, ώστε να ξέρουμε που κτίζουμε τα κτίρια μας. Γράφαμε για ανάγκη ελεύθερων χώρων ,(ώστε να καταφεύγουμε σε περίπτωση σεισμού), γράφαμε για τα σχολεία ,γράφαμε για ενημέρωση των πολιτών ,και καταλήγαμε «το θέμα σεισμοί είναι επείγον, γιατί αύριο μπορεί νάναι αργά.»
Είναι γνωστό ,πως μετά από τεράστιες προσπάθειες μας( μην ξεχνούμε για την ισοψηφία 7 προς 7 ,στο δημοτικό συμβούλιο ,όταν πέρασε η πρόταση μας!) , τελικά το 1996 μπήκε σε ένα δρόμο η μελέτη ,αλλά …ακόμα μελετιέται, γιατί ο δήμος … δεν έχει λεφτά.
Τέτοια δημοσιεύματα υπάρχουν και πολλά άλλα, και από άλλους συμπολίτες ,δημοσιογράφους αλλά και απλούς πολίτες.
Επίσης τέτοια δημοσιεύματα υπάρχουν και για πολλά άλλα θέματα της πόλης, που αποτελούν… διαχρονικά και καθεστωποιημένα προβλήματα της.
Όλα καταδεικνύουν μια διαχρονική αλήθεια!
Οι άρχοντες μας , προχωρούσαν μόνο όταν εδέχοντο πιέσεις ομάδων πολιτών. Στις άλλες περιπτώσεις , στα άλλα θέματα, που δεν είχαν … ομαδική υποστήριξη, ούτε άκουγαν ούτε διάβαζαν!
Και βέβαια ,όταν ενεργεί κανείς εκ των υστέρων ,και υπό πίεση, απλά μπαλώνει τις «τρύπες» και δεν ασκεί πολιτική.
Μην μιλήσουμε ,ασφαλώς, ούτε για οράματα, ούτε για σχεδιασμούς ,ούτε για προγραμματισμούς.
Αυτά δεν ευδοκιμούν στην πόλη μας, διότι αν ευδοκιμούσαν ,τότε εμείς θα τρέχαμε μπροστά και οι ανάγκες θα ακολουθούσαν , οριοθετημένες μέσα στα κανάλια των υλοποιήσεων που θα είχαμε πράξει, ενώ τώρα τρέχουμε «λαχανιασμένοι» , ..πιεσμένοι, και… διαχρονικοί!
17-2-05
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου