Νίκος Νίνος, μερικά κείμενα μας για τη σχολική στέγη στο Ρέθυμνο
του κ Νικ Νίνου επικεφαλή της «ανεξ δημ κίνησης πολιτών Ρεθύμνου
Το λέμε πολλές φορές ότι οι καθήμενοι στις καρέκλες της εξουσίας ,παθαίνουν μια ενδημική ασθένεια που ονομάζεται βαρηκοία της εξουσίας !
Και βέβαια αυτό το διαπιστώνουμε … καθημερινά , σε τέτοιο βαθμό συχνότητας, ως τε να έχουμε προχωρήσει σε επόμενο βαθμό βαρύτητας της ασθένειας ,που ο λαός μας την ονομάζει … παχυδερμία.
Δεν θα μας ενδιέφερε … η υγεία των καθημένων στις καρέκλες της εξουσίας , αν αυτή η ασθένεια δεν επεβάρυνε εμάς ,το παρόν και το μέλλον της πόλης μας, και δεν προκαλούσε αμαρτίες που κάποια στιγμή τις πληρώνουμε όλοι μας.
Αφορμή για το παρόν σημείωμα μας , που θα μπορούσε να έχει και τον συμπληρω ματικό υπότιτλο ,αμαρτίες αρμοδίων παιδεύουσι τα τέκνα μας , κατά παράφραση της γνωστής χριστιανικής φράσης, απετέλεσε η ανασκαφή των αρχείων μας ,που κάνουμε αυτή την περίοδο της δημοτικής άδειας μας , η οποία έχει φθάσει στα δημοτικά μας πράγματα , τα προ εικοσαετίας περίπου.
Είναι γνωστό το καυτό πρόβλημα της έλλειψης σχολικών αιθουσών στην πόλη, και ο επικρεμάμενος κίνδυνος απογευματινής λειτουργίας των σχολείων.
Ομοίως είναι κοινό μυστικό ,πως η μόνιμη αγωνία για εξοικονόμηση αιθουσών , έχει επιφέρει προσθήκες με κάθε δυνατή και… αδύνατη μέθοδο, επιτρεπτές και ανεπίτρε πτες ,αλλοίωση του αρχικού σχεδιασμού όλων των νέων σχολείων ,και μετατροπή σε αίθουσες κάθε υπαρκτού χώρου. Εχει δημιουργήσει ένα «σάκκιασμα» ( που κάθε χρόνο εντείνεται και προσαυξάνεται,) σε όλους και σε όλα , σε βαθμό που πλέον να επιρρεάζονται σημαντικά οι συνθήκες παροχής της εκπαίδευσης.
Και κάποιες φορές ακούσθηκαν οι ,φυσιολογικές , απορίες και επισημάνσεις για την έλλειψη σχεδιασμών και προγραμματισμών ,ώστε να είχαν διασφαλισθεί οι οικοπεδικές συνθήκες πάνω στις οποίες να εξελλίσσοντο ομαλά και ακώλυτα οι αυξανόμενες σχολικές ανάγκες.
Υπήρξαν στο παρελθόν , (τότε που η πόλη μεγάλωνε πληθυσμιακά,) και οι προβληματισμοί και οι προτάσεις και ,προ παντός , οι δυνατότητες ώστε σήμερα να μην τρέχαμε τον γνωστό μαραθώνιο δρόμο εξασφάλισης σχολικής στέγης ,για την στέγαση των σημερινών και αυριανών αναγκών.
Δυστυχώς και τότε υπήρχε στην εξουσία η … ασθένεια της βαρηκοίας ,και τα πράγματα αφέθηκαν να περπατούν μόνα τους , να ξεφύγουν από τον σωστό δρόμο και να χαθούν!
Για την σχολική στέγη στην περιοχή της Καλλιθέας , πριν δεκαεπτά ακριβώς χρόνια, ήταν σε εξέλλιξη η διαδικασία δέσμευσης του οικοπέδου της ΒΙΟ, για σχολικό συγκρότημα. Οι παλαιώτεροι θα θυμούνται εκείνα τα χρόνια!
Και τότε ,όπως δυστυχώς και σήμερα , τα οράματα έμεναν στα επίπεδα όπου άλλοι έλεγαν αλλά ….για άλλους να τα υλοποιήσουν!
Ετσι μια δέσμευση οικοπέδου αξίας τότε μισού δισεκατομμυρίου ,που κάποιοι αποφάσισαν ( και μπράβο τους ,αν είχαν και την υλοποίηση της απόφασης !),έπρεπε κάποιοι άλλοι ( ποιοι άραγε ) να βρούν τα χρήματα να την αγοράσουν. Και επειδή αυτοί οι άλλοι δεν υπήρξαν ,το αποτέλεσμα ,(φυσιολογικό) είναι αυτό που σήμερα βλέπουμε στον πρώην χώρο της ΒΙΟ ,δηλ οι …πολυκατοικίες !
Οσο για τα σχολεία ,αυτά έμειναν ( φυσιολογικό ) … ακτήμονα!
Και όμως τότε υπήρξαν επίσημες προτάσεις ,ρεαλιστικές και αποδεκτές ,που θα είχαν περπατήσει και υλοποιηθεί σίγουρα, αν τις άκουγαν οι καθήμενοι στις καρέκλες της εξουσίας.
Το τεχνικό επιμελητήριο είχε προτείνει μια χωροταξική κατανομή δύο σχολικών κτιρίων , ενός στον χώρο της ΒΙΟ ,και ενός στον χώρο ,όπου και σήμερα υπάρχει δεσμευμένο ( μέχρι πότε άραγε !) οικόπεδο για κοινόχρηστο χώρο, νότια του παληού εθνικού δρόμου.
Ετσι θα είχαμε δυο σχολεία ,με ανάπτυξη τους στους χώρους κατοικίας των μελλοντικών μαθητών τους ,χωρίς την σημερινή μονομερή τοποθέτηση ,με την οποία υποχρεώνονται μικρά παιδιά να διασχίζουν την λεωφόρο για να πάνε στο σχολείο τους.
Τα σχετικά οικόπεδα θα αποκτούσε δωρεάν ο δήμος , χωρις να ζημιωθεί κανείς ιδιοκτήτης , για τον απλούστατο λόγο, ότι οι οικοπεδικές εκτάσεις των σχολείων θα έδιναν την δόμηση τους στην υπόλοιπη οικοπεδική έκταση που θα παρέμενε στους ιδιοκτήτες των.(μεταφορά δόμησης)!
Γι αυτόν τον λόγο και δεν υπήρχε αντίρρηση , αφού ουσιαστικά δεν θα εζημιώνετο κανείς.
Όμως η επιμονή για … ολόκληρο το οικόπεδο, χωρίς δραχμή στο ταμείο, ωδήγησε στην απώλεια ολόκληρου του οικοπέδου, και την πόλη στην έλειψη οικοπέδων για τα σχολεία της Καλλιθέας!
Ποιος «πλήρωσε» αυτήν την … βαρηκοία ,είναι γνωστό.
Και μια και τόφερε η κουβέντα να θέσουμε και άλλα λάθη που πληρώνουμε σήμερα στην πόλη μας, όταν πολλοί δρόμοι και πλατείες μπορούσαν ,πριν δεκαετίες ,με ελάχιστα έως καθόλου χρήματα να έχουν υλοποιηθεί, όμως δυστυχώς όταν έπρεπε ( και μπορούσε ) δεν έγινε τίποτε , και τώρα … δεν έχουμε λεφτά ,όπως καθημερινά επαναλαμβάνει η δημοτική αρχή.
Αλλά τις «αμαρτίες» των προηγουμένων τις πληρώνουμε σήμερα , και θα τις υφίσταται στο διηνεκές η πόλη μας.
Για την ιστορική αλήθεια των γεγονότων ας ανατρέξει οποιος αμφισβητεί και δεν θυμάται ,στο σχετικό άρθρο ,στη τότε κυκλοφορούσα τοπική εφημερίδα «βημα» της 4-11-87.
Εμεις, για μια ακόμα φορά θα σημειώσουμε , αυτό που λέμε συχνά ,ότι κανείς δεν πήρε από κανένα την απόλυτη εξουσία πάνω στην πόλη μας. Την απλή διαχείριση αναλαμβάνουμε , και υποχρεούμαστε να την ασκήσουμε ακούγοντας ,βλέποντας, διαβάζοντας, κρίνοντας ,συγκρίνοντας, και προ παντός με ρεαλισμό ,συνεργασία και αποτελεσματικότητα.
Όταν όμως βαριακούει η εξουσία ,πώς να μπορέσει να … συννενοηθεί και να συνεργασθεί. Μοιραία … απομονώνεται !
Και τότε , έχουμε τα αποτελέσματα ,που συνεχώς διαπιστώνουμε!
18-12-2004
[δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα « ρέθεμνος « της 15-1-2005
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου