να δούμε την σχολική στέγη με άλλα μάτια
ΣΧΟΛΕΙΑ ΦΙΛΙΚΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ !
το σχολείο δεν είναι μόνον τοίχοι ,θρανία ,και μπετωμένες αυλές!
του κ Νικολάου Νίνου επικεφαλή της « δημοτικής κίνησης πολιτών του Ρεθύμνου»
Με προηγούμενα πρόσφατα κείμενα μας που φιλοξένησε η «κρητική επιθεώρηση» ( βλέπε φύλλα της 1-6-05 ,της 17-3-05 και της 16-2-05) αναφερθήκαμε στην αποσπασματικότητα της αντιμετώπισης του θέματος της σχολικής στέγης στην πόλη μας, και αναδείξαμε την αντιεκπαιδευτική παράμετρο των μπαλωμάτων που μονίμως ακολουθείται !
Όμως η υπόθεση της σχολικής στέγης έχει μια ευρύτητα στην θεώρηση της, την οποία κρίνουμε σκόπιμο και ωφέλιμο να την καταθέσουμε ,στο παρόν σημείωμα μας, με την ελπίδα κάτι να γίνει ,επί τέλους ,και στην πόλη μας.
Διαβάζοντας διάφορα σχετικά κείμενα περιοδικών ,εφημερίδων ,και ειδικών δημοσιεύσεων, διαπιστώνουμε ότι αλλού η υπόθεση της σχολικής στέγης μελετιέται και λογαριάζεται μέσα από διάφορα φίλτρα σύγχρονης αντιμετώπισης όπου κυριαρχεί η ανθρώπινη διάσταση και προσπαθείται η αειφόρος βιωσιμότητα.
Ετσι , από άλλους δήμους διαπιστώνουμε να τίθενται προσωρημένες απόψεις ,που βλέπουν διαφορετικά την σχολική στέγη ,για την οποία στοχεύουν σε ποσοτικές αναπτύξεις αλλά και σε ποιοτικές βελτιώσεις.
Το σχολείο , οι σχολικές αίθουσες ,οι σχολικές αυλές, είναι το σπίτι και η διαμονή των παιδιών – μαθητών ,για πάρα πολλές ώρες ημερησίως! Ωρες που σταδιακά αυξάνονται μέσα από διάφορα προγράμματα ,όπως τα ολοήμερα σχολεία κλπ.
Συνεπώς αυτοί οι χώροι διαμορφώνουν ,κατά ουσιαστικό ποσοστό , την προσωπικότητα των παιδιών και επιρρεάζουν την μετέπειτα ζωή τους.
Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ,ότι όλοι οι γονείς προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα άνετο και σύγχρονο παιδικό δωμάτιο στις κατοικίες μας , ανταποκρινόμενοι στην άποψη ,πως έτσι τα παιδιά μας θα μπορέσουν να αναπτύξουν πληρέστερη προσωπικότητα, και θα ζούν υγειινότερα και θα αποδίδουν καλλίτερα στην μαθησιακή τους προσπάθεια.
Και ,βεβαίως ,έχουμε δίκηο και ορθά ακολουθούμε αυτήν την προτεραιότητα.
Όμως ,δυστυχώς, περιοριζόμαστε στα εντός των κατοικιών μας, και δεν ακολουθούμε την ίδια πρακτική και φιλοσοφία για την άλλη «κατοικία» των παιδιών μας, δηλ για το σχολείο στο οποίο φοιτούν.
Ετσι ,ανεχόμαστε να ζούν τα παιδιά μας σε ακατάλληλες σχολικές αίθουσες, να παίζουν σε κλουβοποιημένες σχολικές αυλές, και να διαβιούν τον περισσότερο χρόνο της ημέρας τους, σε αφιλόξενους χώρους εχθρικούς προς τις ευαίσθητες παιδικές ψυχές τους.
Και όμως όλα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά και σωστά ,αν εμείς οι γονείς είχαμε όμοιο ενδιαφέρον και φροντίδα για το «παιδικό δωμάτιο» ( το σχολείο των παιδιών μας ) ,όπως ενεργούμε και προσπαθούμε για το παιδικό δωμάτιο στα σπίτια μας.
Πρώτιστο ενδιαφέρον για μας τους γονείς , θα έπρεπε να είναι η παντοιότροπος πίεση προς τούς αρμοδίους, ώστε να υπάρχει προγραμματισμός επάρκειας ( ποιοτικής και ποσοτικής ) σχολικών κτιρίων και σχολικών αιθουσών, σύμφωνα με τις σύγχρονες απαιτήσεις και προδιαγραφές.
Επόμενο και αειφόρο ενδιαφέρον μας ,θα έπρεπε να είναι η φιλική προς τα παιδιά λειτουργική των σχολικών κτιρίων και σχολικών αυλών ,κάτι που θα έβγαινε από την μελέτη και υλοποίηση σχετικών δράσεων και υποδομών.
Τρίτο και εξ ίσου σημαντικό ενδιαφέρον μας ,θα έπρεπε να είναι η αείφορα βελτιούμενη κατάσταση , που σημαίνει επαρκείς συντηρήσεις και ποιοτικές παρεμβάσεις.
Δυστυχώς στην πόλη μας ,την πρώτη περίπτωση την έχουμε εγκαταλελειμμένη στην απραξία των τοπικών αρμοδίων , έχοντας την ,εμείς οι ίδιοι ,πλήρως υποβαθμισμένη στην εκτίμηση και αξιολόγηση μας.
Αντί να απαιτούμε προγράμματα και υποσχέσεις προς υλοποίηση για σχολική στέγη και σχολικό περιβάλλον ,καθόμαστε και μπαλκονοπαρασυρόμαστε , μονίμως… ,από όποιαδήποτε άλλη υποσχεσιακή παράμετρο.
Εχουμε απομείνει στην καθεστωποιημένη πιά παρέμβαση μας , μόνον όταν πλέον «ο κόμπος φτάσει στο χτένι» , και αρκούμαστε πάντα στην άμβλυνση του εκάστοτε « κόμπου»!
Τι και αν κάποιοι φωνάζουμε ,τι και αν οι δάσκαλικοί σύλλογοι και φορείς διαμαρτύρονται, εμείς οι γονείς απλά … διαβάζουμε όσα γράφονται και ακούμε όσα λέγονται, χωρίς να «επαναστατούμε» ,χωρίς να απαιτούμε , χωρίς να πλαισιώνουμε αυτές τις διαμαρτυρίες.
Ετσι οι σχολικοί χώροι είναι ελλιπείς σε ποσότητα, ελλιπείς σε γεωγραφική κατανομή ,ελλιπείς και δυστυχώς μονίμως απομειούμενοι σε ποιότητα
Τα μπαλώματα των προσθηκών και των μετατροπών , εξοικονομούν( μέχρι πότε !) , κάθε χρόνο, σχολικές «αίθουσες» , αλλά εξαφανίζουν βοηθητικούς σχολικούς χώρους, και συμπιέζουν σχολικές αυλές.
Στην δεύτερη περίπτωση , αφού έχουμε ό,τι «φρόντισαν» οι αρμόδιοι ( και η δική μας αδιαφορία ή έστω ανοχή) να έχουμε ,δεν ζητήσαμε ποτέ την μελέτη και τις παρεμβάσεις για φιλικότητα των χώρων προς τους μαθητές.
Θα μπορούσε η τεχνική υπηρεσία του δήμου , να «παραλάβει» όλα τα σχολικά κτίρια με τις αυλές και τον συνολικό περιβάλλοντα χώρο τους, να τα μελετήσει και αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα να τα καταστήσει φιλικώτερα προς τους μαθητές ( και τους δασκάλους τους ) , ώστε τελικά να προκύψουν οι όπτιμες συνθήκες για το καλλίτερο και περισσότερο έργο.
Μια ψυχρή σχολική αίθουσα , μια στεγνή μπετωμένη αυλή , μπορούν να υποστούν το κατάλληλο «λίφτινγκ» και να μετατραπούν σε ζεστούς χώρους φιλικούς προς τους χρήστες τους.
Αυτά αλλού γίνονται και πραγματικά προσφέρουν τεράστιες και ουσιαστικές βελτιώσεις.
Στην τρίτη περίπτωση ,που χρειαζόμαστε ένα αείφορα αναπτυσσόμενο σχολείο, θα λέγαμε ότι μπορούν να γίνουν πολλά.
Κατ αρχήν ,δυστυχώς, στην πόλη μας έχουμε «κατορθώσει» να μην υπάρχουν χώροι παιχνιδιού σε καμιά γειτονιά ,πλήν των χώρων των σχολικών αυλών.
Επιπρόσθετα ‘εχουμε «κατορθώσει» να στερείται η πόλη μας από οποιαδήποτε ανοικτή επιφάνεια ,πλήν των χώρων των σχολικών αυλών!
Ακόμη ,να προσθέσουμε ,ότι «δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν» ,όπως έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας.
Μέσα από αυτές τις σκέψεις βγαίνει η πρόταση – άποψη της υλοποίησης των «ανοικτών σχολείων» , που προβλέπει την λειτουργία πολυχώρων στους σχολικούς χώρους και ( γιατί όχι !) υπόγεια γκαράζ!
Με την πρόταση αυτή ( που προωθούσε ο οργαν σχολικών κτιρίων μέχρι πρόσφατα), οι σχολικοί χώροι θα κάλυπταν τις πολιτιστικές , και όχι μόνον ,ανάγκες της κάθε γειτονιάς , και ταυτόχρονα θα αποκτούσαν ένα σημαντικό εισόδημα για την οικονομική τους αυτοτέλεια. Όλα αυτά χωρίς να ζημιωθούν( αλλά μάλλον θα βελτιωθούν!) οι μαθησιακές και μαθητικές χρήσεις.
Δεν ισχυρίζεται κανείς ,ότι οποιαδήποτε πρόταση τίθεται πρέπει ασυζητητί να υλοποιείται. Όμως ισχυριζόμαστε ,πως οφείλουμε όλοι να αποχωρήσουμε από την «καναπεδική» λειτουργική της παρακολούθησης των σχολικών πραγμάτων, και να καταστούμε ενεργοί γονείς , απαιτούντες την βελτίωση των σχολικών μας θεμάτων.
Και σίγουρα κάθε πρόταση ,κάθε άποψη , κάθε συζήτηση και διάλογος, κάποια βελ τίωση θα αποφέρουν.
Να αφήσουμε λοιπόν ,όλοι οι γονείς, το σαλόνι και τον καναπέ της «τηλεόρασης» και να πάμε στις δημοτικές αίθουσες να συζητήσουμε και να απαιτήσουμε την ανάπτυξη της φιλικότητας προς τα παιδιά, όλων των σχολικών αιθουσών και όλων των σχολικών αυλών!
Και βέβαια , (εκλογές πλησιάζουν…) ,να απαιτήσουμε προεκλογικά προγράμματα των υποψηφίων ,όπου θα επικυριαρχούν οι αποκτήσεις σχολικών οικοπέδων , για να αποσυμφορηθεί , επί τέλους ,η υπέρμετρα συμπιεσμένη σχολική στέγη στην πόλη μας.
Ας δούμε με άλλη ματιά την σχολική στέγη στην πόλη μας. Τα σχολεία δεν είναι μόνον τοίχοι ,θρανία και μπετά!
Τα σχολεία , στο μεγάλο σπίτι μας που είναι το Ρέθυμνο ,είναι το «παιδικό δωμάτιο» για τα παιδιά μας! Ας του δείξουμε την ίδια φροντίδα ,όπως κάνουμε στην ατομική μας κατοικία.
3-6-05
[ δημοσιεύθηκε στην «κρητική επιθεώρηση» της 14-6-2005 ]
.......................................
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου